Soms heb ik het gevoel dat niemand me ziet staan, behalve mijn ouders. Mijn beste vriendinnen zijn met anderen bezig en ik sta er wat bij. Ik raak verloren in mijn eigen gedachten. Verzin dingen over hoe mijn leven zou kunnen worden al ik beroemd zou worden. Over hoe het zou zijn geweest als ik geen ruzie had gemaakt met die ene jongen. Soms zou ik alles weleens over willen doen. Terug in de tijd en alles veranderen. Ik denk dat meerdere tieners dit ooit voelen. Natuurlijk bestaat er geen tijdmachine, zou ik nooit terug kunnen gaan en zou iedereen nooit kwaad op me worden. Dan had ik een jongen nooit verteld dat ik hem meer dan gewoon leuk vond. Natuurlijk ook dat mijn beste vriendin nooit zoveel grapjes om me maakte. Gelukkig is er wel een ding in het leven dat je sterk maakt en dat zijn tegenslagen. Soms wil ik alleen zijn met muziek om me heen. Mijn vingers die over de piano glijden om in mineur droevige klanken door de kamer te laten gaan. Om op mijn gitaar droevige liedjes te spelen met mijn hele gevoel. Dat is waar mijn leven om draait. Ik zou weleens willen weten hoe het zou zijn als ik een uitbundig persoon was geweest, die graag aan sport doet en alle aandacht van anderen kreeg. Een persoon die niet door jongens eerder als beste vriendin werd gezien, maar als een echte `girlfriend`. Soms zou ik best weleens iemand anders willen zijn, maar wie niet?
Kisses, Anna.
